Er wordt kort een schets gegeven van de situatie: een alcoholieker met insomnia. Daarna volgde een motivatie, die overeenstemmend was met de mijne; een nieuwsgierigheid naar de praktische uitvoering van een boek met verrassende structuur.
De keuze van fragment was interessant. Een boek in vorm van verscheidene nachtelijke episodes zou interessante passages creëren, en niettemin vond ik persoonlijk het moeilijk het juiste fragment te vinden. Bij Nackaerts is er over diens keuze goed nagedacht. Het schuiven van een optimistische naar pessimistische visie op insomnia wordt goed weergegeven, zeker indien men het einde kent, (hoewel de spreker dit al verklapt). Toch is het fijn nog eens dit uitdrukkelijk te horen.
De (lichte) kritiek op het boek is raak. Zelf voelde ik meermaals dat de uiteenlopendheid van de fragmenten me soms desoriënteerde. Ondanks dat was de verstrengeling (rode draad) van verschillende verhalen (de dochter, de insomnia...) interessant om te volgen.
Voor zover je een stem kan veranderen, is er noch taalgebruik, noch intonatie, een probleem. De verteller spreekt op een rustgevend tempo en articuleert duidelijk.
Indien ik verwacht word een minpuntje op te merken, zal dat deze zijn: de 'complexe' is geen substantief. Complexiteit wel.
(Gelezen)
ReplyDeleteEr wordt kort een schets gegeven van de situatie: een alcoholieker met insomnia. Daarna volgde een motivatie, die overeenstemmend was met de mijne; een nieuwsgierigheid naar de praktische uitvoering van een boek met verrassende structuur.
De keuze van fragment was interessant. Een boek in vorm van verscheidene nachtelijke episodes zou interessante passages creëren, en niettemin vond ik persoonlijk het moeilijk het juiste fragment te vinden. Bij Nackaerts is er over diens keuze goed nagedacht. Het schuiven van een optimistische naar pessimistische visie op insomnia wordt goed weergegeven, zeker indien men het einde kent, (hoewel de spreker dit al verklapt). Toch is het fijn nog eens dit uitdrukkelijk te horen.
De (lichte) kritiek op het boek is raak. Zelf voelde ik meermaals dat de uiteenlopendheid van de fragmenten me soms desoriënteerde. Ondanks dat was de verstrengeling (rode draad) van verschillende verhalen (de dochter, de insomnia...) interessant om te volgen.
Voor zover je een stem kan veranderen, is er noch taalgebruik, noch intonatie, een probleem. De verteller spreekt op een rustgevend tempo en articuleert duidelijk.
Indien ik verwacht word een minpuntje op te merken, zal dat deze zijn: de 'complexe' is geen substantief. Complexiteit wel.